Tak naprawdę to nie wiemy, co nas ciągnie w świat. Ciekawość? Stały głód przeżyć? Pogoń za wrażeniami estetycznymi? Lub przygodami? A może wszystko razem? Człowiek, którego nie jest w stanie nic zadziwić i zachwycić, czuje pustkę, przestaje dostrzegać piękno otaczającego świata, a wszystkie jego dni stają się jednakowo monotonne i szare. To przypadek sprawił, że spotkaliśmy się ze sobą. Każdy z nas kocha wędrówki, zwłaszcza w grupie bliskich i podobnie odczuwających osób, kiedy można głośno wyrażać swój zachwyt, dzielić się uwagami, uczyć i poznawać. Mieszkamy co prawda w różnych miastach, nie łączą nas ani więzy rodzinne, ani praca zawodowa, spaja nas jednak wspólna pasja - wędrowanie. Ta pasja pozwalała czasami spotkać się z sobą, by znów iść przed siebie.

Wspólne przeżywanie zachwytu nad pięknem przyrody oraz radość ze wzajemnego przebywania ze sobą rekompensują nam wszystkie trudy związane z naszymi wędrówkami.
Jeśli i Ty lubisz wędrować, całkiem możliwe, że zadziwiła cię kiedyś gromadka ludzi roześmianych i po prostu szczęśliwych - nie chcę twierdzić z całą pewnością, ale jest bardzo prawdopodobne, że to właśnie byliśmy my.

Serdecznie pozdrawiamy naszych znajomych oraz przyjaciół i zapraszamy na wspólne wędrowanie. Wszystkim, którzy czasami przemierzali z nami szlaki górskie, bardzo dziękujemy za miłe towarzystwo i wspaniałą atmosferę, jaką potrafili stworzyć swoją obecnością.

Musis se ty Boze mieć
góralskom duse,
bo kany jo z chałpy na ślaki
wyruse
tam widze jak Twojom
rękom malowane
te nojgłębse jary przed
ludźmi schowane,
te źleby, te smreki
wierchowom siumiące,
te bystre siklawy twarde
skały rwiące...
Musis se Ty Boze mieć
góralskom duse,
skoroś stworzył syćkim
tatrzańskom pokuse.