Przewodnik po Transylwanii scharakteryzował go następująco: „Wodospady, wąwozy, wapienne ściany, oryginalne granie i głębokie jaskinie, ponory, czyli miejsca, gdzie potok niknie w skałach i przepastne krasowe studnie – aweny – wszystko to dostarcza wędrowcom ciągle nowych obrazów, niekiedy towarzyszącym im przez długi czas, innym zaś razem nieoczekiwanie się zmieniających. Idąc ciągnącym się w nieskończoność lasem, nagle stajemy na skraju przepaści, na której dnie wytryska wywierzyskiem – nie wiadomo skąd – rzeka. Jeśli chcemy wędrować wzdłuż jej biegu, znika ona po kilkudziesięciu metrach w wapiennym podłożu”.